صفحه: [1]
  چاپ صفحه  
نويسنده موضوع: ۱۵ روش برای کنترل کودکان بیش فعال  (دفعات بازدید: 11415 بار)
0 کاربر و 1 مهمان درحال دیدن موضوع.
p.abedi.moshaver
Moderator
Hero Member
*****
آفلاین آفلاین

تعداد ارسال: 1504



ديدن مشخصات
« : دسامبر 06, 2012, 09:33:32 am »



 روش برای کنترل کودکان بیش فعال

 

 

اگر بیش فعالی تا سن خاصی ادامه یافته و درمان نشود، حتما کودک را در بزرگسالی به سمت رفتارهای پرخطر سوق می‌دهد.

می‌دانیم که بیش فعالی در کودکان چه بیماری‌‌ای است و کودکان بیش‌فعال چه علائمی را از خود نشان می‌دهند؛ بی‌قراری، کم توجهی، بی‌دقتی و خیلی از علائم مشابه که البته اگر تا سن خاصی ادامه یافته و درمان نشوند، حتما کودک را در بزرگسالی به سمت رفتارهای پرخطر سوق می‌دهند.
البته شاید خیلی از والدینی که چنین فرزندانی دارند، هنوز نمی‌دانند که در برابر بیش‌فعالی کودک خود چه عکس‌العملی را باید نشان دهند. راهکارهای زیر ممکن است در این مورد به شما کمک کنند:

1- فرزند شما همان کاری را انجام می‌دهد که شما انجام می‌دهید فرزندان شما برای این‌که چگونه در دنیای بیرون رفتار کنند، از رفتار شما الگو می‌گیرند. شما باید از رفتار خودتان برای راهنمایی فرزندتان کمک بگیرید.

اگر می‌خواهید فرزندتان کلمه «لطفا» را به کار برد، خودتان نباید استفاده از این کلمه را فراموش کنید. اگر می‌خواهید فرزندتان با صدای بلند صحبت نکند، باید صدای خود را همیشه در حد معقول نگه دارید. فراموش نکنید آنچه که در عمل ثابت می‌کنید، بسیار مهم‌تر از آن است که حرفش را می‌زنید.

2-  احساستان را به فرزندتان نشان دهید صادقانه به فرزندتان نشان دهید که رفتار او چه تاثیری در شما می گذارد. احساسات فرزند شما از خود شما تاثیر می‌پذیرد. شما برای فرزندتان شبیه یک آینه هستید. او احساسات و رفتار شما را دریافت می‌کند و بازتاب می‌دهد.

در سن ۳ سالگی کودک می‌تواند احساسات خود را به صورت واقعی نشان دهد. یک مثال ساده؛ وقتی شما می‌گویید: «من از این زندگی خسته شده‌ام» و با ضمیر«من» جمله را آغاز می‌کنید، به فرزندتان این امکان را می‌دهید که زندگی را از دیدگاه شما ببیند. بنابراین در انتخاب جملاتتان بسیار دقیق باشید.
3- فرزندتان را به کار خوب تشویق کنید وقتی فرزندتان به گونه‌ای رفتار می‌کند که شما می‌پسندید، می‌توانید او را با جملاتی مثبت تشویق کنید. وقتی فرزندتان تکالیفش را به موقع انجام می‌دهد، به او بگویید: «من به داشتن پسر یا دختری مثل تو افتخار می‌کنم».

4- دوستانه در مقابل فرزندتان زانو بزنید زانو زدن روی زمین به‌طوری‌که در مقابل فرزندتان قرار بگیرید، یکی از قوی‌ترین راه‌های ارتباط مثبت با او است. وقتی به فرزندتان نزدیک می‌شوید، به او اجازه می‌دهید تا از آهنگ صدای شما آنچه را که فکر می‌کنید، دریافت کند و بر آنچه مورد نظر شماست تمرکز کند. وقتی توجه او را به خود جلب کنید، دیگر لازم نیست با اجبار او را وادار به این کار کنید.

5-  برای فرزندتان یک شنونده خوب باشید گوش کردن به عقاید فرزندتان یکی از راه‌های کنترل کردن آنهاست. فرزند شما برای این‌که نمی‌تواند عقاید خود را خوب مطرح کند، دچار نا‌امیدی می‌شود. شما می‌توانید با یک جمله ساده از بروز این نا‌امیدی جلوگیری کنید؛ مثل «من می‌دونم تو چه احساسی داری و کاملا درکت می‌کنم». با این جلمه به او کمک می‌کنید که بر کشمکش‌های درونی خود غلبه کند. به او ثابت می‌کنید عقاید او مورد احترام شماست.

6- به قولتان عمل کنید زمانی‌که بر اساس قول‌هایی که داده‌اید عمل می‌کنید، چه خوب و چه بد، فرزندتان به شما اعتماد خواهد کرد و به شما احترام می‌گذارد. بنابراین وقتی به او قول می‌دهید پس از مرتب کردن اتاقش او را به پارک می‌برید، باید به قولتان عمل کنید.
یا وقتی قول می‌دهید موقعی که با شما به کتابخانه می‌آید اگر آرام باشد او را به شهر بازی می‌برید، ولی او بر خلاف نظر شما عمل می‌کند، اصلا لازم نیست به او اعتراض کنید. فقط به آنچه که قول داده بودید، عمل نکنید. همیشه عمل کردن بسیار مهم‌تر از حرف زدن در مورد چیزی است.

7- وسایل با ارزش را از دسترس فرزندتان دور نگه دارید وقتی عینک شما وسیله جالبی برای بازی در نظر فرزندتان است، فراموش نکنید که او نمی‌داند نباید با خیلی از وسایل ضروری بازی کند. کافی است این وسایل را از دسترس فرزندتان دور کنید.

8- مرزهای مشخص بین خودتان و فرزندتان قرار دهید قبل از این‌که در امور شخصی فرزندتان دخالت کنید، بهتر است از خود بپرسید آیا این دخالت واقعا لازم است؟ بهتر است درخواست‌ها و دستورالعمل‌ها و پاسخ‌های منفی را به حداقل ممکن برسانید تا از بروز کشمکش‌های درونی و احساسات نا‌هنجار جلوگیری کنید.

9-  فرزند شما باید بداند که با داد و فریاد کاری از پیش نمی‌برد فرزند شما با داد و فریاد چیزی را از شما می‌خواهد ولی با توجه کردن به داد و فریادهایش او را بیشتر به این کار تشویق می‌کنید.

در این مواقع به او بگویید نه! یعنی نه! و تحت هیچ شرایطی این کار را برای او انجام نمی‌دهید. اگر به او بگویید نه یعنی نه، ولی آن کار را برای او انجام دهید، او عادت می‌کند برای درخواست کوچک‌ترین چیزی ناله و شکایت کند و می‌داند در نهایت موفق می‌شود. باید از ایجاد این حس در فرزندتان جلوگیری کنید و به او یاد دهید که باید قوی باشد.

10- خواسته‌هایتان را مثبت و آسان با فرزندتان مطرح کنید اگر خواسته‌ها‌یتان را واضح و ساده با فرزندتان در میان بگذارید، او می‌داند که شما از او چه انتظاراتی دارید و تفکر او را در یک مسیر مثبت قرار می دهید. برای مثال به جای استفاده از حالت منفی جمله «در را باز نگذار» از حالت مثبت«لطفا در را ببند» استفاده کنید.

11- به فرزندتان مسئولیت و فرصت تجربه دهید وقتی فرزندتان رو به رشد می‌رود، مسئولیت رفتارش را به خود او واگذار کنید و به او اجازه دهید تا مراحل طبیعی رشد رفتاری را خودش تجربه کند. لازم نیست که همیشه شما مسئولیت‌هایش را به او گوشزد کنید. با توجه زیاد به فرزندتان حس مسئولیت‌پذیری را از او سلب می‌کنید. شما باید به فرزندتان فرصت دهید تا خودش به نتایج منطقی برسد.

12- هر چیزی را یک بار به فرزندتان بگویید و به او فرصت حرکت دهید انتقاد دائم از فرزندتان نه تنها کاری از پیش نمی‌برد بلکه فقط باعث خستگی خود شما می‌شود. اگر می‌خواهید فرزندتان با شما همکاری کند، بهتر است با یک بازی ساده از او بخواهید کاری را که می‌خواهید، انجام دهد.
در این بازی شما از فرزندتان در انجام کاری کمک می‌گیرید، از شماره یک تا شماره ۳ بشمارید، با توجه به کاری که به او سپرده‌اید زمان بین شماره یک تا۳ را در نظر بگیرید. اهمیت بازی را به او یادآوری کنید و شروع به شمارش کنید. در این فاصله او باید آن کا را انجام دهد.

13- به فرزندتان ارزش دهید و به او نشان دهید که فرد مهمی است فرزند شما دوست دارد که در امور خانواده سهیم باشد. شما می‌توانید با واگذار کردن کارهای خیلی ساده منزل یا کارهایی که فرزندتان می‌تواند به سادگی از پس آنها بر بیاید، به او فرصت دهید تا نقش خود را به‌عنوان یک فرد مهم در امور خانه بازی کند.
این باعث می‌شود که فرزندتان اهمیت نقش خود را در خانه احساس کند. هر چه کارهای بیشتری به او بسپارید، او بیشتر تلاش می‌کند. سپردن کارهای بی‌خطر منزل به فرزندتان باعث می‌شود .

▪   او تبدیل به فردی مسئول شود
▪   اعتماد به نفس در او به وجود آید
▪   به خود شما هم کمک کند.

14- به فرزندتان فرصت دهید خودش از حقوقش دفاع کند در زندگی فرزند شما موقعیت‌هایی پیش می‌آید که او باید بتواند از حقوق خود دفاع کند. شما باید این موقعیت‌ها را به صورت ساده برای او فراهم کنید تا درصورت لزوم خود او بتواند از حقوقش بدون کمک شما دفاع کند.
15- لبخند را به چهره فرزندتان هدیه دهید یکی دیگر از راه‌های کاهش تنش روانی و کشمکش‌های درونی فرزندتان این است که با او شوخی کنید. می‌توانید وانمود کنید که یک هیولای ضعیف هستید که او می‌تواند شما را شکست دهد یا صدای حیوانات را تقلید کنید. یک شوخی ساده لبخند را برای شما و فرزندتان به ارمغان می‌آورد.

 http://psychometri.persiangig.com/page46.html







 

 

خارج شده است

... و من الله التوفیق ... پروین عابدی ، واحد مشاوره
p.abedi.moshaver
Moderator
Hero Member
*****
آفلاین آفلاین

تعداد ارسال: 1504



ديدن مشخصات
« پاسخ #1 : دسامبر 06, 2012, 09:34:41 am »

اختلال بیش فعالی – کمبود توجه (ADHD)

والدین و معلمان معمولاً شکایت می کنند که کودکان بیش فعال و بی قرارند ، آرام نمی نشینند و برای مدت طولانی نمی توانند تمرکز کنند معمولاً منظور آنها این است که کودکان به اندازۀ بزرگسالان نمی توانند تمرکز کنند آنها فراموش می کنند که فراخنای توجه و تمرکز با سن افزایش می یابد .

اما کودکانی هستند که هم در خانه و هم در مدرسه بیش فعالی فاحشی نشان می دهند ، و این کودکان را به راستی می توان مبتلا به اختلال بیش فعالی توأم با کاهش توجه دانست .

رفتار انها با بی توجهی نامناسب ، تکانشی بودن و بیش فعالی حرکتی مشخص می شود ، در کلاس ، کاستی توجۀ آنها به صورت ناتوانی در ادامه دادن یک تکلیف خاص آشکار می شود .

آنها در سازمان دادن و کامل کردن تکلیف مشکل دارند . آنها معمولاً این برداشت را ایجاد می کنند که انکار اصلاً گوش نمی کنند و چیزی را که به آنها گفته شده است نشنیده اند ، و به نظر می رسد که نمی توانند آرام بنشینند . به نظر نمی رسد که این کودکان مشکل خاصی در پردازش اطلاعات داشته باشند ، در عوض مشکلات آنها در خودگردانی است .

این اختلال تا کنون با نامهای مختلفی معرفی شده است که از آن جمله می توان نامهایی چون آسیب خفیف مغزی ، بدکاری خفیف مغز ، واکنش بیش فعالی دوران کودکی و سندرم بیش فعالی را اسم برد .

این اختلال در DSMIV تحت عنوان اختلال بیش فعالی – کمبود توجه (ADHD )

نام گذاری شده است و در برگیرندۀ افرادی است که رشد نامناسب وضعیت دامنه توجه یا خصوصیات نامناسب بیش فعالی یا تکانشوری را حداقل به مدت 6 ماه از خود نشان می دهند و این وضعیت در عملکردهای اجتماعی یا تحصیلی شان تولید اختلال می کند .

مشخصات بالینی و تشخیصی :

این کودکان در مدرسه معمولاً از دستورها اطاعت نمی کنند و بیشتر وقت معلمان خود را معطوف به خود می کنند در خانه از خواستهای والدین پیروی نمی کنند ، عملکردی تکانشی دارند و از لحاظ نا استوار تحریک پذیر و خشن هستند . این تکانشی بودن تا بزرگسالی نیز باقی مانده و آنها را ناتوان می سازد .

این کودکان با همسالان غریبه اند و از آنجایی که با والدین ، خواهران و برادرانشان مشکل دارند ، بعدها دچار تنهایی اجتماعی می شوند . سیمای اصلی این اختلال ، الگوی پایدار کمبود توجه ، بیش فعالی و تکانشوری است که در مقایسه با همسالان شدیدتر و مکررتر است .

اگر چه بسیاری از افراد مبتلا بعد از اینکه نشانگان اختلال را برای چند سال نشان دادند ، تشخیص داده می شوند ، اما در افراد مبتلا برخی نشانه های بی توجهی یا بیش فعالی – تکانشوری را می توان قبل از 8 سالگی مشخص کرد .

در تشخیص این اختلال برخی از نشانگان بیماری حداقل باید در دو موقعیت خانه و مدرسه یا محیط شغلی نمود یابند و باید شواهد روشنی از تأثیر اختلال در عملکردهای تحصیلی یا شغلی در دست باشد .

بی توجهی در افراد مبتلا ممکن است در محیط شغلی یا اجتماعی با شکست در توجه به جزئیات یا بی دقتی در کارها و تکالیف نمود یابد و عملکرد این افراد اغلب ناگهانی بوده و بدون دقت و فکر کافی انجام می پذیرد ، تمرکز و توجه در کارها یا فعالیتها و بازیها پایدار نیست یا بسیار مشکل است . اغلب به نظر می رسد که این افراد حواسشان جای دیگری است یا گوش نمی دهند .

پیوسته از یک فعالیت نا تمام به کار دیگری می پردازند بدون اینکه هیچ یک را به سرانجام برسانند ، در کامل کردن تکالیف مدرسه یا کارهای خانه شکست می خورند و نمی توانند در خواستها و راهنماییها را در مورد ترتیب عملکردی خاص دنبال کنند . باید توجه داشت که شکست در کامل کردن کارها در صورتی نشانه ای از این اختلال به شمار می رود که محور عمل بی توجهی باشد نه نقص یا نارسایی در فهم .

برای افراد مبتلا کارهایی که نیازمند سازمان دهی یا کوشش ذهنی مداوم است نامطلوب و تنفر زا محسوب می شود ، در نتیجه از فعالیتهایی که نیازمند کاربرد نظم مداوم و کوشش ذهنی و تقاضاهای سازماندهی یا تمرکز حواس است ، اجتناب کرده و یا بدشان می آید .

کارهای این مبتلایان بدون سازمان دهی و پراکنده است . حواسشان به راحتی توسط محرکهای نا آشکار منحرف می شود و در نتیجه هر محرک بی اهمیتی کار و فعالیت آنها را قطع می کند . این کودکان در اغلب فعالیتهای روزانه شان فراموشکار هستند و بی توجهی آنها در موقعیتهای اجتماعی ، معمولاً به صورت قطع حرف دیگران ، گوش ندادن به آنها ، بی توجهی به ادامۀ مکالمات آنها ، عدم پیگیری جزئیات ، رعایت قوانین بازی یا فعالیتها ، نمود می یابد .

بیش فعالی ممکن است به صورت بی قراری ، لولیدن در جای خود ، باقی نماندن در جای خود هنگام وجود انتظار چنین عملکردی ، دویدن ، جهیدن و بالا و پایین پریدن در موقعیتهای نامربوط ، ناتوانی در ساکت ماندن ، بیش از حد حرف زدن نیز نمود یابد .

از آنجایی که ممکن است بیش فعالی در سنین و سطوح رشدی متفاوت چهره های متعددی داشته باشد باید در تشخیص ، به خصوص در اطفال ، دقت فراوان داشته باشیم ، مثلاً ، نوباوگان مبتلا ممکن است مرتباً در حال جلو و عقب کردن خودشان باشند یا به نور ، صدا و حرارت و سایر تغییرات محیطی به سرعت و به گونه ای غیر عادی پاسخ دهند ، خواب کم داشته باشند و پیوسته در حال گریه باشند .

اکثر این کودکان بد اخلاق ، ستیزه جو ، نا فرمان و متخاصم هستند و دیگر کودکان نظر مساعد نسبت به آنها ندارند . به طور کلی لجوج ریاست طلب ، منفی باف ، کچ خلق و بی انظباط بوده و بردبار نیستند .

 

 ملاکهای تشخیص اختلال بیش فعالی – کمبود توجه :

الف : وجود مورد A یا B .

A: حداقل شش مورد از علایم بی توجهی زیر که حداقل به مدت 6 ماه دوام یافته و غیر انطباقی و نا هماهنگ باسطح رشد می باشد:

1.       شکست مداوم در توجه کردن کافی به جزئیات یا اشتباهات ناشی از بی دقتی در کارهای مدرسه ، کار یا فعالیتهای دیگر .

2.       اغلب از حفظ توجه بر روی تکالیف یا فعالیتهای مربوط به بازی ناتوان است .

3.       اغلب به نظر می رسد وقتی مستقیماً با او صحبت می شود ، گوش نمی دهد .

4.       اغلب دستورالعملها را به طور کامل اجرا نمی کند ، کار درسی ، وظایف و تکالیف محیط کار را تکمیل نمی کند .

5.       اغلب در سازمان دهی تکالیف و فعالیت ناتوان است .

6.       از تکالیفی که نیازمند فعالیت ذهنی مستمر است ، اجتناب می کند ، نفرت دارد ، و یا در اقدام به آن مردد است .

7.       غالباً اشیای لازم برای انجام تکالیف و فعالیتها را گم می کند . همانند تکالیف درسی ، مداد ، کتاب یا وسایل آموزشی .

8.       محرکهای بیرونی اغلب حواسش را به راحتی پرت می کنند .

9.       اغلب در فعالیتهای روزمره فراموشکار است .

B : حداقل شش مورد از علایم بیش فعالی – تکانشوری زیر که حداقل به مدت 6 ماه دوام یافته و غیر انطباقی و ناهماهنگ با سطح رشدی باشد .

بیش فعالی :

1.       اغلب دستها و پاهایش بی قرار است و روی صندلی وول می خورد .

2.       اغلب در کلاس یا جایی که انتظار می رود ، نشسته باقی بماند ، صندلی خود را ترک می کند .

3.       در جایی که مناسبتی ندارد ، می دود یا از دیوار بالا می رود . در نوجوانان و بزرگسالان ممکن است محدود به ذهنی بی قراری باشد .

4.       اغلب از پرداختن بی سر و صدا به فعالیتهای تفریحی و بازی ناتوان است .

5.       اغلب در حال حرکت است و به نظر می رسد که موتوری او را به حرکت وا می دارد .

6.       اغلب زیاد حرف می زند .

تکانشوری :

1.        اغلب قبل از اینکه سوال تمام شود ، جوابهایی می پراند .

2.        اغلب از تحمل انتظار برای نوبت ناتوان است .

3.       اغلب حرف دیگران را قطع کرده یا مداخله می کند .

ب : وجود برخی نشانه های بیش فعالی – تکانشوری یا بی توجهی معطوف به اختلال قبل از 7 سالگی .

پ : کما بیش تخریب ناشی از نشانه ها در دو یا چند زمینه ، همانند مدرسه و خانه وجود دارد .

ت : باید دلایل روشن تخریب قابل توجه بالینی در عملکرد اجتماعی ، شغلی یا تحصیلی وجود داشته باشد .

ث : نشانگان منحصراً در طی اختلال نافذ مربوط به رشد ، اسکیزوفرنی یا اختلالهای پسپکوتیک دیگر روی نداده .

همه گیر شناسی :

به نظر می رسد این اختلال در 3 تا 5 درصد از کودکان در سنین مدرسه رواج داشته باشد . پژوهشها حاکی از آن اند که پسران بیشتر از دختران 3 به 1 ، به این اختلال مبتلا می شوند و همچنین این اختلال در زایمانهای اول به شرط پسر بودن نوزاد رایجتر است . این اختلال در خانواده هایی که والدین آنها دچار اختلال سوء مصرف الکل ، اختلال ضد اجتماعی ، بیش فعالی و اختلال تبدیلی هستند ، شایعتر است و جالبتر این است که آن دسته از کودکان مبتلا به ADHD که والدینشان اختلالی روانی مانند شخصیت ضد اجتماعی ، الکلیسم یا هیستری ندارند ، مشکلات سلوکی نیز از خود نشان نمی دهند ، اما آنهایی که والدینشان این اختلال را دارند درجه های مختلفی از اختلال سلوک نشان می دهند . 

سبب شناسی :

در مورد سبب شناسی این اختلال جنبه های متعددی از نظر وراثت ، عوامل مربوط به هنگام تولد ، عوامل عصب شناختی و نور و فیزیولوژی ، حساسیت غذایی و متغیرهای محیطی مطرح شده است که به توضیح مختصر آنها می پردازیم :

وراثت :به نظر می رسد ADHD در خانوادۀ افراد مبتلا درجۀ شیوع بالایی داشته باشد . یافته های پژوهشی نیز نشان می دهند که وراثت می تواند در ADHD موثر باشد ، اما این یافته ها و مطالعات دیگر در زمینه دو قلوهای یک تخمی از نظر روش شناختی اشکالاتی دارند که مانع از هر گونه اظهار قطعی در این زمینه می شوند .

عوامل مربوط به هنگام تولد : یافته هایی وجود دارند که ادعا می کنند برخی از مبتلایان ممکن است آسیبهای مغزی خفیف دیده باشند که احتمالاً ناشی از شرایط زایمان ، اختلال در گردش خون ، مسمومیت ، تب ، ضربه و یا عفونت است

در مقابل پژوهشهایی هم وجود دارند که هیچ رابطه ای را میان عوامل پیش از تولد نشان نمی دهند .

عوامل عصب شناختی و نور و فیزیولوژیکی : بسیاری از انتقال دهنده های عصبی می توانند در ایجاد نشانه های این اختلال موثر باشند . آسیب مغزی اندک رابطۀ نزدیکی با فعالیت آشکار کودک دارد و رابطۀ اختلالات نورولوژیکی و فعالیت گسترده را توجیه می نماید .

مراکز بالاتر مغز به صورت طبیعی یک اثر منع کننده بر روی مراکز پایینتر دارند.

 در آسیب به کرتکس مغز این منع کنندگی کم شده یا از بین می رود و رفتارها به صورت آنی و بی تأمل برانگیخته می شوند .

بعضی از کودکان به صورت گسترده فعال می گردند و علائمی از بر انگیختگی سیستم عصبی مرکزی را نشان می دهند که از فعالیت غیر طبیعی تشکیلات شبکه ای ناشی می شود . این سیستم اثر منع کنندگی بر روی رفتار دارد و نقص در آن به رفتارهای بیش فعالی منجر می گردد . مغز در زمان تولد به رسش کامل نرسیده است و برای رسیدن به رسش کافی جهش های رشدی عمده ای را در 3 تا 10 هفتگی ، 2 تا 4 ماهگی ، 6 تا 8 سالگی و 14 تا 16 سالگی پشت سر می گذارد . برخی از فرضیه های زیست شناختی ADHD با تأکید بر این مسأله تأخیر در رشد و رسش مغز را مطرح ساخته و پژوهشهایی را در این زمینه سازمان داده اند ، اما هیچ یافتۀ محکمی در تأیید کامل ادعاهای فوق وجود ندارد .

حساسیت غذایی :فرضیۀ آلرژی توسط « فاین گولد» مشرح شده است . از نظر او استفاده از غذاهای حاوی رنگها و طعمهای مصنوعی ، مواد نگهدارنده و خوراکیهایی که به طور طبیعی نمک اسید سالیستیک و تولید کننده مثل زردآلو ، آلو ، گوجه فرنگی و انار ، با بیش فعالی پیوند دارند .

متغیرهای محیطی :در اینجا نقش برخی از عوامل مسمومیت زا نظیر سرب و برخی از اشعه های موثر مثل اشعۀ X  مورد بررسی قرار گرفته و فرضیه هایی دال بر موثر بودن این عوامل در ایجاد ADHD ارائه شده است .

از آنجایی که ADHD در کودکان طبقه های پایین اجتماعی شیوع بیشتری دارد این امر را با وضعیت اقتصادی و خانوادگی مرتبط دانسته اند ، ولی میزان بالای شیوع در میان طبقه های پایین می تواند ناشی از میزان بالای آسیبهای زیستی و یا از هم پاشیدگی و بی سازمانی خانواده ها باشد .

به هر حال محیط های پرورشگاهی ، حوادث استرس زا ، جدایی والدین ، اضطراب خلق و خو و حتی همانند سازیها با گروهها و به طور کلی یادگیریهای کودک ، پیامدها و الزامات محیطی و همچنین قدرت محیط در برجسته کردن و نگهداری رفتارها را نباید در زمینه شناسی اختلال بیش فعالی – کمبود توجه ، از نظر دور داشت .

با توجه به موارد ذکر شده می توان گفت احتمالاً علت ADHD ترکیبی از تأثیرات متقابل چندین عامل آسیب زاست و نمی توان تنها یک عامل مشخص را برای آن در نظر گرفت .

مشکلات دیگری که ممکن است همراه با اختلال بیش فعالی باشند :

1.       اختلالات مربوط به غدد درون ریز و فرایند سوخت و ساز ، مثل فعالیت بیش از حد غدۀ تیروئید .

2.       اختلالات حسی از قبیل نابینایی و ناشنوایی .

3.       خلق و خو ، مانند تغییر غیر طبیعی کنشهای روانی .

4.       بیماریهای نوروتیک از قبیل انواع ثرسها .

5.       اختلالات شخصیتی .

6.       پسیکوزها مانند اسکیزوفرنی و اختلالات رفتاری عمیق .

7.       واکنشهای آموخته شده ، شامل : واکنش به فشارهای اجتماعی و محیطی .

8.       تأخیر رشد عصبی مثل نارساییهای رشدی در سیستم دستگاه عصبی مرکزی و یا آسیب دستگاه مرکزی از جمله سندرم مغزی نرمن و آنسفالیت ها .

درمان :

دو روش درمانی اصلی ، دارو درمانی و مدیریت رفتار است .

دارو درمانی :شگفت اینکه ، کودکان بیش فعال با داروهای آرامبخش بدتر می شوند . در عوض ، وقتی که به این کودکان داروهای محرک می دهند ، رفتار بیش فعال آنها کاهش می یابد .

رایجترین داروی محرک آمفتامینی است به نام « متیل فنیدیت » با نام تجاری ریتالین .

کودکانی که این دارو را مصرف می کنند در رفتار پر توقع ، مخرب و سر پیچیده کاهش نشان می دهند ، به علاوه در پاسخدهی میان فردی و تلاشهای هدف گرا افزایش نشان می دهند .

با این حال ریتالین عوارض جانبی چون ، بی خوابی ، خلق ملالت بار و کندی در پیشرفت رشد و وزن ، توأم با بی اشتهایی ، تهوع و سر درد و حتی توهمات حسی دارند ، به علاوه ، بهبودی در کودکان ADHD با مصرف داروهای محرک کوتاه مدت است. بین کودکان از نظر پاسخ هایشان به این داروها تفاوتهای زیادی وجود دارد ، برخی کودکان سریعاً و به مقدار کم دارو پاسخ می دهند ، در حالی که کودکان دیگر فقط به مقدار زیاد دارو پاسخ می دهند .

رفتار درمانی :پژوهشهای مختلف نشان می دهند که درمان رفتاری کودکان مبتلا به این اختلال ، درمانی موافق بوده است . این رویکرد با پرداختن به رویدادهای محیطی تعارضهای فرد مبتلا با محیط را کاهش داده ، به درمان آنها می پردازد . تقویت مثبت رفتارهای عادی توسط معلمان و والدین به همراه بی توجهی به تند مزاجی و پرخاشجویی های کودک و تمهیدات رفتاری – شناختی مجموعۀ درمانی موثری را تشکیل می دهد .

در عملکرد رفتاری شناختی ، کودک خود کانون تغییرات خویش است و با خود گردانی طی مشاهدۀ خود ، آموزش و تقویت خود ، به مقابله با بی اختیاری و کمبود توجه و فقدان نگرش آگاهانه و متفکرانه می پردازد .

در خاتمه به نظر می رسد ترکیب دارو درمانی با درمانهای رفتاری – شناختی موفقترین درمان در درمان این اختلال باشد.

تهیه کننده:

سیدمحمدحسن نسابه

کارشناس ارشد روانشناسی بالینی




خارج شده است

... و من الله التوفیق ... پروین عابدی ، واحد مشاوره
صفحه: [1]
  چاپ صفحه  
 
پرش به :