صفحه: [1]
  چاپ صفحه  
نويسنده موضوع: رابطه مزاح و سلامتی در افراد  (دفعات بازدید: 2023 بار)
0 کاربر و 1 مهمان درحال دیدن موضوع.
p.abedi.moshaver
Moderator
Hero Member
*****
آفلاین آفلاین

تعداد ارسال: 1504



ديدن مشخصات
« : ژانویه 18, 2010, 12:08:17 pm »

رابطه مزاح و سلامتی در افراد

نویسنده : علی فلاحی ; ساعت ۱٠:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٦/۳۱



مقدمه :


در این مقاله سعی شده تا پیرامون نقش مزاح بر عوامل متنوعی نظیر:

سیستم ایمنی بدن .عملکرد تحصیلی و درمان

مطالبی گرد آوری شده  و به بررسی نقش و تاثیرات حاصل از مزاح در هر یک از موارد به اختصار پرداخته شود.



مزاح و سیستم ایمنی بدن


تعدادی از پژوهشگران نقش تعدیل کننده مزاح را به واسطة تأثیر آن بر سیستم ایمنی بدن مورد بررسی قرار داده اند و معتقدند که مزاح ارگانهای ایمنی بدن را در مواجهه و مقابله با عوامل آسیب زا تقویت می کند (جموت و لاک ، 1984؛ لابوت، آهمن، ولور و مارتین، 1990). کاسنیز (1979) در این باره معتقد است که مزاح و خنده می تواند حتی درمانی مناسب برای بیماریهای عفونی باشد. لابوت و همکاران (1990) در تحقیقی آزمایشگاهی به بررسی نقش مزاح و خنده و تأثیر آن بر وضعیت ایمونوگلوبین بدن پرداخته اند. نتایج نشان داد صرف نظر از میزان خنده ابراز شده، حرکات خنده آور مزاح گونه، سیستم ایمنی بدن را بهبود می بخشد.

 

مزاح و عملکرد تحصیلی


نقش مزاح در سایر حیطه های روان شناسی نیز مورد توجه قرار گرفته است. اخیراً به کنش مؤثر مزاح در طرح و برنامه ریزی مواد درسی و آموزشی عنایت شده است. دیکسون (1980) و کیوپر و همکاران (1992) معتقدند که مزاح در نگهداری حافظه و قدرت یادآوری آن تأثیر مثبت دارد. بر این اساس جانسون  (1990) اعتقاد دارد که می توان از مزاح در طراحی آموزش متون درسی استفاده کرد. او در پژوهشی نتیجه می گیرد که کاربرد مواد و محتویات آموزشی به همراه مزاح به افزایش درک مطلب و نیز افزایش میزان یادآوری و نگهداری منجر می شود و لذا میزان استعدادهای ذهنی را بهبود می بخشد. در همین رابطه گفتنی است که ارتباطهای بین مزاح و خلاقیت گزارش شده است. به طور نمونه، مازلو  (1972) معتقد است که یکی از خصوصیات بارز افراد خود شکوفا، شوخ طبعی غیرخصمانه و فلسفی است. تلقی افراد خودشکوفا از مزاح، پیوستگی نزدیکی با فلسفه دارد، به گونه یی که بذله گویی های آنها را می توان مزاحهای واقعی نامید. هیلگارد ، اتکینسون  (1962) همبستگی آماری معناداری بین میزان خلاقیت و درجه بذله گویی در دانش آموزان یک دبیرستان گزارش می دهند.

 

نقش درمانی مزاح


نقش درمانی مزاح از دیرباز مورد توجه بوده است. همان گونه که ذکر شده، پزشکان باستان مزاح را نتیجة تعادل اخلاط بدن دانسته اند و نیز آن گونه که کوسنیز (1979) نشان داده است، در درمان بیماریهای خاصی می توان از مزاح استفاده های کارآمد کرد. آرتور ، کریستین و سونیا (1987) معتقدند برای بیماران افسرده، مزاح نوعی روش مناسب و موفق جهت بازیابی حالت تعادل خلق است. آلپورت (1950) و فروید (1916 نیز بر کنشهای درمانی مزاح تأکید کرده اند و ساراسون (1987) مزاح را در مواردی بهترین دارو می دانند. بسیاری از روان درمانگران بر نقش درمانی مزاح تأکید کرده اند. لوین  (1977) به دو هدف عمده مزاح در روان درمانی اشاره کرده است: 1) از آن جا که مزاح موجب لذت و سرور می شود لذا به مثابه یک شیوه درمانی، طریق قابل پذیرش جهت لذت بردن در بسیاری از امور ناگوار است. 2) مزاح ممکن است موجب ارتباط بین فرد و افرادی شود که بیمار از آنها ناراحتی و نگرانی دارد. اسپر  (1990) نشان داده است که مزاح یک شیوه درمانی بسیار مؤثر در مراقبت از آشفتگیهای روانی، دوران سالخوردگی و کهولت است. او در این باره اعتقاد دارد که افراد سالخورده نسبت به سایر افراد به مراتب بیشتر از مزایای درمانی و مراقبتی مزاح بهره مند می شوند.


نتیجه گیری

با توجه مطالب گفته شده نقش مزاح در سیستم ایمنی بدن باعث بالارفتن کارایی این سیستم می گردد و حتی در بیماری های عفونی نیز اثرات آن محسوس می باشد.

پیرو بررسی عملکرد و تاثیر مزاح در وضعیت تحصیلی محصلان مشخص گردید که افراد شوخ طبع در کنار آمدن با شرایط و برداشت مثبت از وضع موجود می توانند نسبت به افراد غیر شوخ طبع بهتر عمل نموده و موفق تر باشند.

نقش مزاح در درمان و رابطه آن در بهبود بیماری ها در مورد بیماران روانی به خصوص افرادی که دچار افسردگی شده اند بسیار چشمگیر بوده و می تواند از گزینه هایی باشد که موجب تسریع در امر بهبودی و بازگشت فرد به شرایط عادی باشد.


« آخرين ويرايش: ژانویه 18, 2010, 12:16:00 pm توسط moshaver » خارج شده است

... و من الله التوفیق ... پروین عابدی ، واحد مشاوره
صفحه: [1]
  چاپ صفحه  
 
پرش به :